blog

آیا استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش علمی قابل قبول است؟

آیا استفاده از ضمایر اول شخص در نگارش علمی قابل قبول است؟

محققان تازه کار اغلب از استفاده از ضمایر اول شخص ما و من  در نوشته های خود دلسرد می شوند. رایج ترین دلیلی که برای این موضوع ارائه می شود این است که خوانندگان ممکن است چنین نوشته هایی را ذهنی بدانند. در حالی که علم تماماً در مورد عینیت است. با این حال، هیچ قانون جهانی بر علیه استفاده از ضمایر اول شخص در نوشته های علمی وجود ندارد.

دکتر دیوید شولتز، نویسنده کتاب علم فصیح، به دنبال یافتن این موضوع است که آیا استفاده از ضمایر اول شخص در نوشتن متون علمی خوب است یا خیر. او به دنبال تعدادی کتاب در زمینه نوشتن مقالات تحقیقاتی بود. او دریافت که چندین راهنما در نوشتن مقالات آکادمیک در واقع از استفاده از ضمایر اول شخص حمایت می کنند.

برای مثال، رابرت دی و باربارا گاستل در کتاب چگونه مقاله علمی بنویسیم و منتشر کنیم، می گویند:

 

به این دلیل [پرهیز از ضمایر اول شخص در نوشتار علمی]، دانشمند معمولاً از جملات پرمخاطب (و نادقیق) مانند «متوجه شد که» به جای «پیدا کردم» کوتاه و بدون ابهام استفاده می‌کند. محققان جوان باید از تواضع دروغین پیشینیان خود دست بردارند. از نام‌بردن عامل عمل در یک جمله نترسید، حتی زمانی که “من” یا “ما” باشد.

 

همانطور که در The Craft of Scientific Writing توضیح داده شده است، بسیاری از مشهورترین دانشمندان جهان از ضمایر اول شخص استفاده کرده‌اند.

 

 انیشتین گهگاه از اول شخص استفاده می کرد. فاینمن نیز مانند کوری، داروین، لایل و فروید، در مواردی از ضمایر اول شخص استفاده می کرد. تا زمانی که تاکید بر کار شما باشد و نه شما، استفاده عاقلانه از اول شخص اشکالی ندارد.

 

شاید یکی از بهترین دلایل استفاده از ضمایر اول شخص هنگام نوشتن در The Science Editor’s Soapbox آورده‌شده‌است:

 

«تصور می‌شود که…» عبارتی بی‌معنی است. خواننده می خواهد بداند چه کسی این تفکر یا فرضیه را انجام داده‌است، نویسنده یا متخصص دیگری.

 

از سوی دیگر، کتاب راهنمای دانشمند برای نوشتن مقالات و پایان‌نامه‌ها استدلال می‌کند که با استفاده از سوم شخص، نویسنده بیان می‌کند که هر کس دیگری که شواهد مشابهی را در نظر بگیرد به همان نتیجه می‌رسد. فرد باید برای بیان نظرات شخصی محتاط باشد.

 

سبک خوب

Writing for Science and Technology نیز مخالف استفاده از ضمایر اول شخص در متون علمی است. و توضیح می دهد که “خوانندگان مقالات علمی در درجه اول به حقایق علمی علاقه مند هستند، نه به اینکه چه کسی آنها را نوشته است.” با این حال، این کتاب همچنین به این نکته اشاره می کند که در مقالات علمی نکاتی وجود دارد که باید مشخص شود چه کسی اقدام خاصی را انجام داده‌است.

دکتر شولتز در کتاب Eloquent Science نتیجه می‌گیرد که «ضمایر اول شخص در نوشته‌های علمی در صورتی قابل قبول هستند که به شکل محدود و برای افزایش وضوح جملات استفاده شوند». به عبارت دیگر مقاله تان را پر از ضمایر من و ما نکنید اما با اینحال لازم نیست از ضمایراول‌شخص نیز پرهیز کنید. به عنوان مثال، هنگام بیان یک فرضیه غیر استاندارد از این ضمایر استفاده کنید (“برخلاف دی و گاستل، فرض کردم که …”). یا هنگام توضیح یک اقدام یا مشاهده شخصی از آن استفاده کنید (“ما تصمیم گرفتیم … را درج نکنیم”). در نهایت، قوانین مربوط به رشته‌ی خود را دنبال کنید. به خصوص بررسی کنید که مجله‌ای که قصد دارید مقاله خود را به آن ارسال کنید، به طور خاص استفاده از ضمایر اول شخص را ممنوع نکند. (همانطور که تعداد کمی از مجلات این کار را انجام می دهند.)

نویسنده

afsaneh es

دیدگاه بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *